چرا هيچ کس نفهميد؟!

چرا هيچ کس نميفهمه؟!

چرا هيچ کس نمي خواد بفهمه من دوستش دارم!؟

ببين...!

من ميدونم يه نوشته به اين سادگيا پاک نميشه!

درست؟

من مينويسم!

مينويسم تا نتونم يه روزو روزگاري به قول تو انکار کنم اين عشق رو ....

من مينويسم تا اگه بعد ها خندم گرفت از کارام ، نتونم بگم نبوده همچين عشقي....

من بنويسم... قبوله؟! بنويسم و پايينش اسم و امضا بزارم قبوله؟!

اگه بنويسم که همه وظيفه اشون رو انجام دادن و بهم گفتن آخر و عاقبت اين جور عشق ها چيه و من خودم نتونستم قبول کنم، اون وقت قبوله؟!

تو گفتي و من گوش کردم...

گفتي به ته دلت نگاه کن!

منم نگاه کردم به اونچه که تو عمق دلم وجود داشت!

حال توا گوش کن به من!

تو ازم خواستي فکر کنم و نگاه کنم!

خب ....خب من هم...

من هم نگاه کردم...به ته دلم!

فکر کردم به آينده ام...

تو گفتي و گفتي و گفتي...من هم فکر کردم ...تا ته توانم،تا آخر..فکر کردم...تا لحظه لحظه هام....

حالا مينويسم...مينويسم، تا تو بخوني...تا تو بخوني و گوش بدي!

تو باور نداري...ميدونم...هيچ کس باور نداره ،ميدونم ،اما مينويسم تا تو بخوني...:

من اين حس رو دوست دارم!

من اين حس رو که زندگيم رو به هم مي ريزه دوست دارم!

من اين حس رو که وجودم و به آتيش ميکشه دوست دارم!

من اين حس رو که هر کس تو رومم نه ولي تو دلش بهم ميخنده ،دوست دارم!

من اين حس رو که ميدونم اگه باشه نميتونم و اصلا نميشه با کسي براي هميشه باشم و اگه باشم هم زندگيم جهنمه نه زندگي ،دوست دارم!

من اين حس رو که به قول تو با وجودش ميشم يه بدبخت دوست دارم!

شايد خيلي به ديدت مسخره باشه...اما من زندگي با خيالم رو به زندگي با کسي که عاشقش نيستم ترجيح ميدم!

من دوست دارم حسمو...کسي هست که بخواد درک کنه؟!

کسي هست که " بخواد " براي يه لحظه هم که شده بفهمه حقيقت، فقط اون نيست که به نظر اون عقلانيه؟!

چرا آدما هميشه عادت کردن به اينکه چيزي رو باور کنن که حس کردن؟!

چرا ؟؟؟

اصلا چرا بايد حرفاي کسي که برام عزيزه اينطور منو به هم بريزه؟!

چرا بايد انقدر فکر کنم رو حرفات؟!

من هميشه به حرفاي تو فکر ميکنم...

هميشه دلم ميخواد به حرفات گوش بدم چون ميدونم همون قدر که دوستت دارم دوستم داري!

اما چرا؟!

چرا فکر ميکني اگه کسي به من لطفي داشته بايد تا آخر عمر اون رو به عشقم ترجيح بدم؟!

من به خيلي ها مديونم..اما لازم نيست عاشقشون باشم!!

چرا تا الان فکر کردي من براي کسي که دوستش ندارم ميويسم...؟!

حالا ازتو دلگيرم!

نه براي حرفات...چون برا ي من...به خاطر من ...نقش کسي رو بازي کردي که من رو ميفهمه!

که درک ميکنه حسم رو...اما؟!

ببين؟!

حتي اگه قصدت اين نبود...اما تفکر من ، حس من به تو اين بود،کسي که ميفهمه...

نه! نگران نباش،من عادت دارم به اين حرف...

"براي کسي بمير که برات تب کنه"

منو ببخش....همين يه بار....

منو براي اينبار ببخش...ببخششم که نميتونم قلبمو با حرفات آروم کنم ...

ببخش که نميتونم قبول کنم ...

ببخش!

آخه ميدوني؟!

هميشه به عقل قليل خودم ،با خودم مي گفتم که عشق مقدسه...اين احساس،اين حسي که تو قلبه مقدسه!

حالا ميفهمم که من اشتباه ميکردم!

ميفهمم تو اين دنيا عشق موقعي مقدسه و به ديد ادم ها ، تو وقتي عاشقي،که معشوقت هم عاشقت باشه!

عشق مقدسه! اما خب...شغل معشوقت مهم تر از قداست عشقه...

اين که تو عاشق يه "هنرپيشه" باشي!!

يه کم که نه ....کلا قداست عشق رو نابود ميکنه....

قداست عشق رو ازش ميگيره و اونو تبديل ميکنه به يه دلقک که ادما تا قيام قيامت از ته دل بهش بخندن!

چه قدر بده! چه قدر بده که تصور ادما از عشق انقدر متفاوته...

چه قدر بده که ادما نميتونن بفهمن اين رو...

من حق ميدم که به خودم بخندن،حق ميدم تيکه بندازن ،اصلا از کل کل کردن با ادمايي که شوخي شوخي ميخوان بگن عشقت خنده داره !خوشم مياد،يعني جالبه يکي خودشو بکشه که خنده خنده حرفشو بزنه!

خب منم خنده خنده جواب ميدم ...!

پس ميشه حساب بي حساب!

اما ...

هيچ کس...هسچ کس حتي تو حق نداره ازم بخواد فراموشش کنم!

من اجازه ميدم،يعني حق ميدم...حق ميدم به عشقم بخندن ،به حسم...،

اما حق ندارن ،بخوان من اين عشق رو نداشته باشم؛ اين حس رو نخوام...

حق ندارن منو بندازن تو رو دروايسي که من هم بگم عشق کدومه و من فقط خوشم مياد ازش!

حق ندارن که از من بخوان بهشون حق بدم که درک نکنن!

حق ندارن روزي هزار بار با تمسخر بپرسن جدي جدي ازش خوشت مياد!؟

اونها حق ندارند ...نبايد بخوان...اصلا نميتونن احساس من رو تغيير بدن با حرفاي به ظاهر عاقلانه!!!!

اونها،تو...همه!

تو!

نه ...تو...نه !

تو اينطور نباش...

عيب نداره!

عيب نداره...

رو حرفات وايسا ...رو حرفات وايسا و اذيتم کن...تو روم بگو و به من بخند...اما تو؟!

نه...

تو.. !

همه اگه تو دلشون بخندن مهم نيست...اما تو؟!

تو!توي دلت به من نخند...تو نه ..تو.. توي چشمام نگاه کن و به من نيشخند هديه کن و بهم بگو حست مسخره اس!

اما تو دلت به من نخند...حرفت رو بگو!

نزار قلبي که جايگاه احساسات پاک و مقدسه،آلوده شه به مسخره کردن يه دل ديگه!

به من بگو...بگو حرفي که تو دلته...اما نقش بازي نکن!

بگو تا به هم نريزم...بگو تا فک نکنم تو اين دنيايي که لبريز از دورنگيه تو هم ...

بگو تا به خودم اجازه ندم اينطور فکر کنم دربارت...

بگو ،بگو و نترس ازينکه بدونم تو اين دنيا ديگه هيچ کس نميتونه منو بفهمه،حسمو ،عشقمو،خودمو!...

بزار دلگير شم از حرفات!

اما بگو...

---------

پ.ن:

جلوگيري از اشتباهات: موضوع بلي اما مخاطب خير! منظورم اينه که مخاطبم پوريا نيست..

پ.ن:

فک فاميل عزيز از اوجا که ميدونم کلهم!! وب من رو داريد و از شانس من سر بزنگا مي خونيد،لطفا گير نديد!!

پ.ن:

تو مختاري هرشخصي رو در خيالاتت به عنوان مخاطب من قرار بدي ، هر شخصي فکر ميکني دوستش دارم حتي " خودت "... اما" لطفا" نپرس ،باش!؟

پ.ن:

تو بازهم مختاري همچنان تو دلت به من بخندي!!! اصلا مهم نيست!=))

پ.ن:

خسته شدم ،اصلا با " پ.ن " خيلي رابطه خوبي ندارم! بسته!

سلام

خوبین؟!

عید مبعث رو پیشاپیش!هان نه ببخشید منظورم اینه که با تاخیر بهتون تبریک میگم!

بربچس پوسرخی چه طور مطورن؟!!

خوش میگذره که؟!

آپ ایندفه جلد مجلات هست...(ترانه ماه ، خانه خورشید ، کانون خانواده و سروش)با چند تا عکس دیگه.
تا یادم نرفته،یه تشکر ویژه و مخصوص از نیلوفر قشنگم که از وقتی این وبلاگ افتتاح شد بالاخره یه جوری به من تو آپ کردن کمک کرد!! مثل آپ اینبار که برام یه پوستر فوق العاده قشنگ فرستاده!

نیلوفر  واقعا ازت ممنونم!

اینم برا تو!